Η θεραπεία του διαβήτη δεν συνδέεται με προβλήματα μάθησης
Αν και προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι ο διαβήτης τύπου 1 μπορεί να προκαλέσει ανεπαίσθητες νευρολογικές διαταραχές που συνδέονται με τη θεραπεία για τον έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα, η νέα έρευνα δείχνει ότι δεν επιβαρύνει τη δυσκολία στην εκμάθηση.
Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2003 (HealthScoutNews) – Τα παιδιά με διαβήτη τύπου 1 δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν προβλήματα μάθησης λόγω της θεραπευτικής αγωγής για το διαβήτη, σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες..
Αν και προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι ο διαβήτης τύπου 1 μπορεί να προκαλέσει ανεπαίσθητες νευρολογικές διαταραχές που συνδέονται με τη θεραπεία για τον έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα, η νέα έρευνα δείχνει ότι δεν επιβαρύνει τη δυσκολία στην εκμάθηση αριθμητικής ή ανάγνωσης στο σχολείο. Τα αποτελέσματα των ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Iowa, δημοσιεύτηκαν στο τεύχος Ιανουαρίου σε περιοδικό που απευθύνεται σε Παιδίατρους. |
 |
Ο Matt Petersen, Διευθυντής του τμήματος Ενημέρωσης για το διαβήτη, της American Diabetes Association, χαρακτηρίζει τα συμπεράσματα "πολύ καθησυχαστικά." "Υπήρχε για μεγάλο διάστημα η ανησυχία και ο προβληματισμός για τα διανοητικά προβλήματα και τις δυσκολίες μάθησης που εμφανίζονται στα παιδιά με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Πρόκειται για μια πολύ προσεκτική μελέτη, που δείχνει ξεκάθαρα ότι με τη συγκεκριμένη ομάδα παιδιών δεν συνέβη το ίδιο," όπως χαρακτηριστικά λέει ο κύριος Petersen.
Ο διαβήτης τύπου 1, που απασχολεί περίπου 1 εκατομμύριο Αμερικανούς, παρουσιάζεται όταν ο οργανισμός δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις ποσότητες ινσουλίνης που απαιτούνται. Αν και η μορφή αυτή λέγεται νεανικός διαβήτης, μπορεί να εμφανιστεί και μετά την εφηβεία.
Για την αντιμετώπιση του Διαβήτη Τύπου 1 χρειάζεται καθημερινά χορήγηση ινσουλίνης για τον έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα. Υπερβολική δόση της ορμόνης αυτής μπορεί όμως να οδηγήσει σε μια κατάσταση χαμηλών τιμών σακχάρου στο αίμα, ή αλλιώς τη λεγόμενη υπογλυκαιμία. Αν τα περιστατικά αυτά είναι συχνά και έντονα, μπορεί να προκαλέσουν μέχρι και εγκεφαλική βλάβη – όπως και παρατεταμένα διαστήματα της αντίθετης κατάστασης, δηλαδή της υπεργλυκαιμίας, έχουν άμεση σχέση με προβλήματα νοητικής ανάπτυξης.
"Ο εγκέφαλος έχει άμεση εξάρτηση από το σάκχαρο, με αποτέλεσμα υπερβολικά χαμηλές τιμές του σακχάρου στο αίμα να προκαλούν εγκεφαλικές βλάβες," όπως επισημαίνει ο Dr. Richard Furlanetto, Διευθυντής του Ιατρικού τμήματος στο Juvenile Diabetes Research Foundation της Νέας Υόρκης.
Στην τελευταία μελέτη, η Dr. Ann Marie McCarthy και οι συνεργάτες της στο πανεπιστήμιο της Iowa έκαναν σύγκριση στις επιδόσεις 244 μαθητών με σακχαρώδη διαβήτη, σε σχέση με 319 συμμαθητές και αδελφούς/ες τους. Ο μέσος όρος της ηλικίας τους ήταν τα 15 χρόνια.
Σε αντίθεση με προηγούμενους συσχετισμούς μεταξύ της θεραπείας του διαβήτη και την μείωση της διανοητικής ανάπτυξης, η ομάδα της Dr. McCarthy δεν κατάφερε να βρει χειροπιαστά παραδείγματα αντίστοιχων προβλημάτων στην απόδοση των παιδιών αυτών στο σχολείο τους.
Αντιθέτως μάλιστα, τα παιδιά με διαβήτη υπερείχαν σε διανοητική ανάπτυξη σύμφωνα με τα διαγωνίσματα στην αριθμητική αλλά και τη συνολική τους επίδοση στα μαθήματα, έχοντας ένα ελαφρό προβάδισμα από τους συμμαθητές τους στις προφορικές και γραπτές εξετάσεις. Παρ’ όλα αυτά, οι μικρές αυτές διαφορές δεν μπορούν να θεωρηθούν σημαντικές από στατιστική πλευρά.
Όσα από τα παιδιά είχαν πετύχει καλό γλυκαιμικό έλεγχο είχαν ένα μικρό προβάδισμα σε σχέση με τα υπόλοιπα. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα της McCarthy υποστηρίζει πως η τάση αυτή, δηλαδή τα λίγο πιο έξυπνα παιδιά, μπορεί να οφείλεται στην καλύτερη εναρμόνιση των τιμών γλυκόζης στο αίμα τους.
Τα παιδιά με διαβήτη τύπου 1 είχαν και ορισμένες σημαντικές διαφορές από τους συμμαθητές τους. Έχαναν συνολικά περισσότερες ημέρες από τη σχολική χρονιά – επτά ημέρες σε αντίθεση με τις πέντε των άλλων παιδιών – και είχαν και περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς. Είχαν την τάση να γίνουν κυκλοθυμικά, κουράζονταν πιο εύκολα και δεν είχαν καλή συμπεριφορά σε καταστάσεις πίεσης.
"Αυτά θα μπορούσαν σίγουρα να έχουν κάποια επίπτωση στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και, με την πάροδο του χρόνου, και στην προσωπική τους μελλοντική ικανότητα στην παρακολούθηση και ρύθμιση του διαβήτη," όπως ισχυρίζεται ο γιατρός Christopher Ryan, ψυχίατρος του Πανεπιστημίου του Pittsburgh, που έχει κάνει μελέτες για τις επιδράσεις του διαβήτη στον εγκέφαλο.
Ο ίδιος είπε ότι η έρευνα της Iowa θα πρέπει να θεωρηθεί σαν "ευχάριστη είδηση για τα παιδιά με νεανικό διαβήτη τύπου 1."
Ο Dr. Furlanetto συμφωνεί, αλλά επισημαίνει παράλληλα πως τα αποτελέσματα αυτά έχουν και ένα περιοριστικό παράγοντα.
Τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα δεν έπαιρναν ιδιαίτερα υψηλές δόσεις ινσουλίνης – τρεις με τέσσερις φορές την ημέρα – για τον έλεγχο του σακχάρου του αίματος, έχοντας ουσιαστικά μικρές πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα υπογλυκαιμίας, όπως επισημαίνει.
Οι περισσότεροι νέοι με διαβήτη τύπου 1 στην Αμερική φαίνεται να ακολουθούν στις μέρες μας ένα είδος εντατικοποιημένης αγωγής, όπως επισημαίνει, και επομένως θα ήταν σκόπιμο να επαναλάβουμε την έρευνα και σε μια τέτοια ομάδα παιδιών, για να δούμε αν τα αποτελέσματα παραμένουν τα ίδια.
SOURCES:
Interviews with Matt Petersen, director, diabetes information, American Diabetes Association, Alexandria, Va.; Richard Furlanetto, M.D., Ph.D., scientific director, Juvenile Diabetes Research Foundation, New York City; Christopher M. Ryan, Ph.D., professor, psychiatry, University of Pittsburgh; Jan. 7, 2002, Pediatrics~CDEV~~DIA1~.