Τα παχύσαρκα παιδιά στις ΗΠΑ βρίσκονται συχνά σε προδιαβητική κατάσταση
Ενα στα τέσσερα ιδιαίτερα παχύσαρκα παιδιά ηλικίας κάτω των 10 ετών και ένας στους πέντε παχύσαρκους έφηβους ηλικίας κάτω των 18 ετών βρίσκονται σε μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται σαν διαταραγμένη ανοχή στην γλυκόζη και αποτελεί προστάδιο του διαβήτη
(από Νέα Υόρκη).
Για πρώτη φορά, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ένα στα τέσσερα ιδιαίτερα παχύσαρκα παιδιά ηλικίας κάτω των 10 ετών και ένας στους πέντε παχύσαρκους έφηβους ηλικίας κάτω των 18 ετών, στις ΗΠΑ, βρίσκονται σε μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται σαν διαταραγμένη ανοχή στην γλυκόζη και αποτελεί προστάδιο του διαβήτη.
Η εμφάνιση διαβήτη τύπου 2, που καλείται και διαβήτης των ενηλίκων, αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου, νεφρικής ανεπάρκειας, τύφλωσης και ακρωτηριασμών των κάτω άκρων. Καθώς λοιπόν αυξάνει ο μέσος όρος ζωής, αυξάνεται κι η πιθανότητα τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 να αναπτύξουν αυτές τις επιπλοκές.
Οι άνθρωποι που είναι υπέρβαροι έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να χάσουν την ευαισθησία τους στην δράση της ινσουλίνης. Όταν ο οργανισμός δεν ανταποκρίνεται στην ορμόνη, τότε τα επίπεδα γλυκόζης του αίματος ανεβαίνουν και με τον καιρό εγκαθίστανται οι επιπλοκές.
Τα καλά νέα είναι ότι με την αλλαγή στην δίαιτα και με την αύξηση της σωματικής δραστηριότητας συχνά μπορεί να αντιστραφεί η διαταραχή της ανοχής στην γλυκόζη και να προληφθεί ή να καθυστερήσει η ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2.
Από τη στιγμή που πολλές μελέτες έχουν δείξει συσχέτιση μεταξύ παχυσαρκίας και διαβήτη τύπου 2, ο Δρ. Ranjana Sinha από το Yale University του New Haven, στο Connecticut, και οι συνεργάτες του προσπάθησαν να προσδιορίσουν αν υπάρχει παρόμοια συσχέτιση μεταξύ παχυσαρκίας και διαταραγμένης ανοχής στην γλυκόζη.
Για να το μελετήσουν οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος σε 55 παιδιά ηλικίας από 4 μέχρι 10 ετών και σε 112 έφηβους ηλικίας από 11 μέχρι 18 ετών. Όλοι οι συμμετέχοντες ήταν παχύσαρκοι, διαφόρων φυλών – λευκοί, μαύροι, Ισπανόφωνοι – σύμφωνα με την ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο τεύχος της 14 ης Μαρτίου στο ιατρικό περιοδικό The New England Journal of Medicine. Οι νέοι αυτοί είχαν όλοι παραπεμφθεί σε κλινικές για απώλεια βάρους και ήταν όλοι βαρύτεροι από το 95% των παιδιών ή εφήβων της ίδιας ηλικίας.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν διαταραχή της ανοχής της γλυκόζης σε ποσοστό 25% των παιδιών και 21% των εφήβων. Σιωπηλός διαβήτης ανιχνεύτηκε σε ποσοστό 4% των παχύσαρκων εφήβων, γεγονός που σημαίνει ότι οι έφηβοι αυτοί δεν είχαν αντιληφθεί ότι είχαν αναπτύξει διαβήτη.
«Η διαταραγμένη ανοχή της γλυκόζης είναι πολύ συχνή μεταξύ παιδιών και εφήβων με σοβαρή παχυσαρκία ανεξάρτητα από την εθνικότητα» γράφει ο Δρ. Sinha και οι συνεργάτες του.
Τα παιδιά με τον υψηλότερο κίνδυνο να χαρακτηριστούν ως άτομα με διαταραχή στην ανοχή της γλυκόζης, έχουν ινσουλινοαντοχή και υψηλά επίπεδα ινσουλίνης στο αίμα τους, καταλήγουν οι ερευνητές.
«Ο βαθμός της παχυσαρκίας δεν φάνηκε να αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου (για διαταραχή ανοχής στην γλυκόζη) προφανώς επειδή η πλειονότητα των ατόμων είχαν σοβαρή παχυσαρκία. Το αποτέλεσμα της έκπτωσης της ανοχής στην γλυκόζη φαίνεται μάλλον ότι οφείλεται στις μεταβολικές επιπτώσεις, ειδικά στην ινσουλινοαντίσταση και την υπερινσουλιναιμία (παρουσία υψηλών επιπέδων ινσουλίνης στο αίμα).»
«Παρόλο που είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί η παχυσαρκία, φαίνεται όμως να είναι εξαιρετικά δύσκολο και να απαιτεί αντοχές και ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένα, τόσο το παιδί και όσο και την οικογένεια» γράφει ο Δρ. Albert P. Rocchini από το University of Michigan. «Ακόμη και με επιτυχή απώλεια βάρους το ποσοστό υποτροπών είναι μεγάλο».
«Πιστεύω πως θα ήταν πιο αποτελεσματικό να ανιχνεύονται τα παχύσαρκα παιδιά με αυξημένο κίνδυνο για διαβήτη και να στοχεύει κανείς σε αυτά προκειμένου να ακολουθήσουν ένα εντατικοποιημένο πρόγραμμα απώλειας βάρους» προσθέτει. Η δοκιμασία ανοχής της γλυκόζης αποτελεί έναν άριστο τρόπο για να ανιχνεύσει κανείς αυτά τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο» μας λέει ο Δρ. Rocchini.
SOURCE: The New England Journal of Medicine 2002;346:802-810, 854-855.