Οι εμπειρίες της ζωής με διαβήτη
Είχα παρατηρήσει εδώ και καιρό πως συχνά αισθανόμουνα κουρασμένη και πολλές φορές διψασμένη. Μια μέρα, είχα βγεί με μια φίλη και διαπίστωσα πως ήπια δύο φλιτζάνια τσάι μέσα σε πολύ λίγο χρόνο. Η φίλη μου το πρόσεξε και αυτή, αφού ξέρει πως μου αρέσει να το απολαμβάνω πίνοντας λίγο κάθε φορά.
Έτσι αποφάσισα να πάω στο γιατρό μου για εξετάσεις, και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα μου είπε πως εμφάνισα διαβήτη τύπου 2. Είμαι 62 χρόνών.
Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα κάνει τόσο εκτενείς εξετάσεις: ζυγίστηκα, μετρήθηκα, εξέτασαν τα πόδια μου, μέτρησαν την πίεσή μου … Μου έδωσαν και βιβλία για να διαβάσω, επισκέφθηκα και διαιτολόγο και τελικά μου έδωσαν μια φαρμακευτική αγωγή με δισκία για το διαβήτη. Τελικά όμως, ξέχασαν να κοιτάξουν ένα πράγμα – την ψυχολογική μου κατάσταση.
Τις πρώτες δύο με τρεις ημέρες υπέφερα από μεγάλη κατάθλιψη. Δεν ήταν κάτι το παράλογο, αλλά πίεσα τον εαυτό μου να το ξεπεράσει και τα κατάφερα. Ξαναπήρα τον έλεγχο του εαυτού μου και της υγείας μου.
Πριν από δύο χρόνια, μου συνέστησαν να αλλάξω αγωγή, παίρνοντας ινσουλίνη. Δεν μου ήταν κάτι το ξαφνικό, αφού ο έλεγχος του σακχάρου στο αίμα μου είχε χαθεί για αρκετό διάσημα – αλλά εξακολουθούσα να το κοιτάω. Μια πολύ καλή εκπαιδεύτρια ήρθε στο σπίτι και με βοήθησε στην εκπαίδευση της χορήγησης ινσουλίνης. Στην αρχή φοβήθηκα – όταν θυμάμαι πόσο δύσκολο μου φάνηκε αρχικά, χωρίς όμως να το βάλω κάτω, και τα ΚΑΤΑΦΕΡΑ.
Τώρα αισθάνομαι και πάλι καλά. Παίρνω ινσουλίνη δύο φορές την ημέρα και οι τιμές του σακχάρου μου είναι σε καλό επίπεδο. Από τη στιγμή που ξεκίνησα την ινσουλίνη πήρα και μερικά κιλά, αλλά το θετικό της υπόθεσης είναι πως με την ινσουλίνη δεν κινδυνεύω από μακροχρόνιες επιπλοκές.
Ποτέ δεν εμφάνισα προβλήματα υπογλυκαιμίας, ίσως και γιατί μπορώ να αναγνωρίζω τα πρώτα της συμπτώματα – το τρέμουλο στα πόδια και ίσως μερικές φορές που ιδρώνω χωρίς λόγο. Θυμάμαι μια ημέρα, όταν έφαγα πρωινό σχετικά νωρίς και χρειάστηκε να είμαι σε συνεχή meetings για την υπόλοιπη μέρα στο γραφείο. Γυρνώντας στο σπίτι με τα πόδια, μπήκα σε ένα κατάστημα και τότε ήταν που αισθάνθηκα τα πρώτα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας. Πήγα στην υπεύθυνη του μαγαζιού και της είπα,
«Αν χάσω ξαφνικά τις αισθήσεις μου θα είναι λόγω του διαβήτη, και της εξήγησα τι θα πρέπει να κάνει». Σε άτομα της δικής μου ηλικίας, πολλοί είναι αυτοί που νομίζουν πως τέτοια περιστατικά συχνά οφείλονται σε προβλήματα καρδιάς και εμφράγματα, γι αυτό ήθελα να ξέρει τι πρέπει να κάνει στη δική μου περίπτωση. Η πωλήτρια με κοίταξε παραξενεμένη. Θα πρέπει να φοβήθηκε αρκετά στην ιδέα μιας αναίσθητης κυρίας στο μαγαζί της. Πήρα μια σοκολάτα και την έφαγα αμέσως.
Πάντα φροντίζω να έχω μαζί μου είδη πρώτης ανάγκης για καταστάσεις σαν και αυτήν, αφού είμαι υποχρεωμένη να οδηγώ και για μεγάλα διαστήματα. Στην πράξη η ζωή μου είναι πολυάσχολη και γεμάτη. Δουλεύω σαν εθελόντρια σε ένα Τουριστικό Γραφείο της πόλης και έχω γραφτεί και στον θεατρικό σύλλογο της περιοχής. Επίσης μου αρέσει να ταξιδεύω. Μια φορά που πήγα στη Μαλαισία, ο γιατρός μου έδωσε χρήσιμες συμβουλές για την αλλαγή της ώρας.
Με το πέρασμα του χρόνου έχω μάθει πολλά για τον έλεγχο του σακχάρου. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τελικά μπορεί κάποιος να συνεχίσει μια φυσιολογική ζωή, αφού στην αρχή ξεπεράσει το σοκ της διάγνωσης. Ακόμη και όταν φτάσετε στην χορήγηση ινσουλίνης σαν θεραπεία, μπορείτε να ζήσετε χωρίς πρόβλημα. Το λέω γιατί και εγώ το έκανα πράξη.
Τι θα έλεγα σε άλλους ανθρώπους που βρέθηκαν στην δική μου κατάσταση; Θα τους έλεγα να έχουν πάντα τον έλεγχο του διαβήτη, και να μην αφήσουν αυτόν να ελέγχει τη ζωή τους. Μη χάνετε χρόνο σε στενοχώριες – χαρείτε τη ζωή.
Δώστε μας και τις δικές σας ιστορίες για τη ζωή σας με το σακχαρώδη διαβήτη.